کی به این دلبری و حسن و لطافت بشر است؟

نه من اندر طلبت بر در دیر و حرمم

هر که جویای جمال تو بود، دربدر است

می نماید که تو از خیل پریزادانی

واعظ از عشق رخت منع من زار کند

گر چه پندش پدرانه است ولی بی اثر است

دل مبندید به اوضاع جهان هیچ که من