از مشربت زلال لبست کام دل برآر

بر ناز خود بناز که نازت کشیدنی است

چشمت نظر ز لطف به عاشق نمی کند

چون آهوی ختائی کارش رمیدنی است

سرچشمۀ حیات زلالت چشیدنی است

خوشدل مرا نمای بد شنامت ای حبیب

چون حرف تلخ از لب شیرین شنیدنی است