بالله اگر بشکنم ساغر پیمان دوست

گر همه عالم شوند دشمن جان و تنش

دوست رها کی کند دست ز دامان دوست؟

پر شده پیمانه ام گر چه ز خون جگر

من نه به خود گشته ام فتنۀ آن روی و موی

فتنۀ جان و دل است نرگس فتان دوست

گر به علاج دلم آمده ای ای طبیب