تا کند پاکت ز هستی هست گردی ز اجتبا

گفت آخر چون درآید خانه تا سر آتشست

می بسوزد هر دو عالم را ز آتش های لا

گفتمش تو غم مخور پا اندرون نه مردوار

عاقبت بینی مکن تا عاقبت بینی شوی

تا چو شیر حق باشی در شجاعت لافتی

تا ببینی هستیت چون از عدم سر برزند