که بزد چاک گریبان و، ز گلزار برفت؟

خواست نرگس که به چشم تو کند همچشمی

نتوانست، سر افکنده و بیمار برفت

مگر از روی تو، بلبل سخنی گفت به گل

چهره زرد من، از هجر رخت گلگون شد

بسکه خون دلم از دیده به رخسار برفت