دوش می رفت چو جان از برم و از پی او

از کف صبر و وفا رشتۀ تارم می رفت

شام هجران تو، از اول شب تا به سحر

خون دل متصل از دیده قرارم می رفت

تاب و آرام دل و قلب فگارم می رفت

تا دم صبح، مرا از اثر فکر و خیال

چون حوادث سر شب تا بشمارم می رفت