تا دم صبح، مرا از اثر فکر و خیال

خون دل متصل از دیده قرارم می رفت

دوش می رفت چو جان از برم و از پی او

تاب و آرام دل و قلب فگارم می رفت

چون حوادث سر شب تا بشمارم می رفت

آنکه در زندگیم پا به سر من ننهاد

کاش می مردم و از خاک مزارم می رفت