چون حوادث سر شب تا بشمارم می رفت

دوش می رفت چو جان از برم و از پی او

تاب و آرام دل و قلب فگارم می رفت

تا دم صبح، مرا از اثر فکر و خیال

آنکه در زندگیم پا به سر من ننهاد

کاش می مردم و از خاک مزارم می رفت

گر صبوحی مرا قدرت تقریر نبود