آنکه در زندگیم پا به سر من ننهاد

تاب و آرام دل و قلب فگارم می رفت

تا دم صبح، مرا از اثر فکر و خیال

چون حوادث سر شب تا بشمارم می رفت

کاش می مردم و از خاک مزارم می رفت

گر صبوحی مرا قدرت تقریر نبود

از سر کلک همی مشک تتارم می رفت