کاش می مردم و از خاک مزارم می رفت

تا دم صبح، مرا از اثر فکر و خیال

چون حوادث سر شب تا بشمارم می رفت

آنکه در زندگیم پا به سر من ننهاد

گر صبوحی مرا قدرت تقریر نبود

از سر کلک همی مشک تتارم می رفت