گر صبوحی مرا قدرت تقریر نبود

چون حوادث سر شب تا بشمارم می رفت

آنکه در زندگیم پا به سر من ننهاد

کاش می مردم و از خاک مزارم می رفت

از سر کلک همی مشک تتارم می رفت