مر تو را جایی برد آن موج دریا در فنا

تو بگویی صوفیم صوفی بخواند مامضی

از میان شمع بینی برفروزد شمع تو

نور شمعت اندرآمیزد به نور اولیا

دررباید جانت را او از سزا و ناسزا

لیک از آسیب جانت وز صفای سینه ات

بی تو داده باغ هستی را بسی نشو و نما