شعله های نور بینی از میان گردها

تا که نجهد دیده اش از شعشعه آن کبریا

ناگهان گردی بخیزد زان سوی محو فنا

که تو را وهمی نبوده زان طریق ماورا

محو گردد نور تو از پرتو آن شعله ها

زو فروآ تو ز تخت و سجده ای کن زانک هست

آن شعاع شمس دین شهریار اصفیا