خواست رخسار تو با زلف گره گیر کشد

سالها قد تو را خامۀ تقدیر کشید

قامتت بود قیامت که چنین دیر کشید

فکرها کرد که باید به چه تدبیر کشید

مدتی چند بپیچید به خود و آخر کار

ماه را از فلک آورد و به زنجیر کشید