هر که با یاد لب لعل تو پیمانه کشید

ماجرایی که کشید از سر زلفش دل من

می توان گفت که در سلسله، دیوانه کشید

میل بر باده و پیمانه و ساقی نکند

دل جمعی است پریشان و، ندانم امشب

که سر زلف دلآرام تو را شانه کشید؟

شعلۀ شمع، شرر بر پر پروانه بزد