شعلۀ شمع، شرر بر پر پروانه بزد

هر که با یاد لب لعل تو پیمانه کشید

دل جمعی است پریشان و، ندانم امشب

که سر زلف دلآرام تو را شانه کشید؟

آتش عشق، شرر بر من دیوانه کشید

رشک آتشکده شد سینۀ بی کینۀ من

آتش عشق تو، بس شعله در این خانه کشید