نداده تا ز غم، گردون دون، بر باد خاکت را

رخش از ماه نیکوتر، قدش از سرو برتر، کش

ز یک تیر نگه از پا در آرد صد چو رستم را

در آرد آن کمان ابرو، اگر یک تیر، از ترکش

ز آب و خاک تا دانی صبوحی آتش ترکش