که یاجوج نگه را نیست ره در کشور رویش

چنان سدی ز چین بسته است آن زلفین گیسویش

نگردد تا سپاه خط تمامی جمع، ممکن نیست

خلاص اسکندر دل از عقابین دو ابرویش

رخش گوئی بهشت است و دهان کوثر قدش طوبی