خلاص اسکندر دل از عقابین دو ابرویش

چنان سدی ز چین بسته است آن زلفین گیسویش

که یاجوج نگه را نیست ره در کشور رویش

نگردد تا سپاه خط تمامی جمع، ممکن نیست

رخش گوئی بهشت است و دهان کوثر قدش طوبی

دو صد حور و دو صد غلمان همیشه مات در کویش

و یا رویش بهار است و جبین چون لالۀ حمرا