که راست تاب تماشایت ای بدیع جمال

بنوش باده که اندر طریقت عشق است

چو شیر مادر، خون حرامزاده حلال

صبا ز روی تو گیرم نقاب بردارد

دو ابروان کمانش بدیدم و گفتم

یقین که اول ماه و عیان شدست هلال

نمود تا که بمن رخ ز خویشتن رفتم