در بادیۀ عشق تو تا پای نهادم

پیوسته من از شوق لب لعل تو مستم

زین ذوق که دارم خبرم نیست که هستم

یکباره بشد دین و دل و عقل ز دستم

از بس که نظر بر گل رخسار تو دارم

شد شهره بهر شهر که خورشید پرستم