یکباره بشد دین و دل و عقل ز دستم

پیوسته من از شوق لب لعل تو مستم

زین ذوق که دارم خبرم نیست که هستم

در بادیۀ عشق تو تا پای نهادم

از بس که نظر بر گل رخسار تو دارم

شد شهره بهر شهر که خورشید پرستم

تو مهر ز من ای بت عیار بریدی