از بس که نظر بر گل رخسار تو دارم

زین ذوق که دارم خبرم نیست که هستم

در بادیۀ عشق تو تا پای نهادم

یکباره بشد دین و دل و عقل ز دستم

شد شهره بهر شهر که خورشید پرستم

تو مهر ز من ای بت عیار بریدی

من دل بخم طره طرار تو بستم