تو مهر ز من ای بت عیار بریدی

یکباره بشد دین و دل و عقل ز دستم

از بس که نظر بر گل رخسار تو دارم

شد شهره بهر شهر که خورشید پرستم

من دل بخم طره طرار تو بستم

مطرب تو بزن ساز نوائی بدرستی

ساقی تو بده باده که من توبه شکستم