چه غمم گر خطری صبح درآید پیشم

دست کوتاه از آن زلف درازت نکشم

گر زند عقرب جراره، هزاران نیشم

خواهمت تا که شبی تنگ در آغوش کشم

دشت، آراسته از لاله رخان، دوش به دوش

من بیچاره گرفتار خیال خویشم

دل ز عشق رخت ای دوست، کجا برگیرم