تیره کرده است صبوحی رخ آفاق، چو شب

از کجا این همه کوه از کمر آورده برون

چو پر و بال کبوتر، هنر شاعری ام

تا به کوی تو رسد، بال و پر آورده برون

بس که در هجر تو، آه از جگر آورده برون