گوئی به عزای دل من، زلف سیاهت

یا رب! ز دبستان که تعلیم گرفته

آوازۀ حسن تو و آوارگی من

صد شهر گشوده است و صد اقلیم گرفته

پوشیده سیه، مجلس ترحیم گرفته

شد جور تو تقسیم به اعضای وجودم

آهم عوض خارج تقسیم گرفته