دیشب دل پریشم، تا صبح، شکوه می کرد

بر جان، شرار عشفت، خوش می کشد زبانه

باور نداشت بختم، این دولت از زمانه

گاهی ز دست زلف، گاهی ز دست شانه

خواهم که چون سکندر، گرد جهان بگردم

شهد لبت بنوشم، آب بقاء بهانه