گاهی ز دست زلف، گاهی ز دست شانه

بر جان، شرار عشفت، خوش می کشد زبانه

باور نداشت بختم، این دولت از زمانه

دیشب دل پریشم، تا صبح، شکوه می کرد

خواهم که چون سکندر، گرد جهان بگردم

شهد لبت بنوشم، آب بقاء بهانه

فرهاد، بهر شیرین، گر کند جوئی از شیر