خواهم که چون سکندر، گرد جهان بگردم

باور نداشت بختم، این دولت از زمانه

دیشب دل پریشم، تا صبح، شکوه می کرد

گاهی ز دست زلف، گاهی ز دست شانه

شهد لبت بنوشم، آب بقاء بهانه

فرهاد، بهر شیرین، گر کند جوئی از شیر

من کرده ام ز دیده، سیلاب خون روانه