قرار برده ز من آن لب و دهن که تو داری

دلم فتاده بر آن زلف پرشکن که تو داری

لبت چو غنچه، رخت چو بنفشه، زلف چون سنبل

کسی ندیده از این خوبتر چمن که تو داری

ز بوی پیرهنت زنده می شود دل مرده