کو رهاند مر شما را زین خیال بی وفا

این همه بازیچه گردد چون رسیدی در کسی

کش سما سجده اش برد وان عرش گوید مرحبا

آن خداوند لطیف بنده پرور شمس دین

با عدم تا چند باشی خایف و امیدوار

این همه تاثیر خشم اوست تا وقت رضا

هستی جان اوست حقا چونک هستی زو بتافت