یک شکر خنده که با روح روان می ارزد

ناز کن، ناز، که نازت به جهان می ارزد

بوسه ای از لب لعلت بروان می ارزد

بگشا غنچۀ لب را بنما بر همه کس

رخ و زلف و خط و خالت به گلستان ماند

چه گلستان که به صد باغ جنان می ارزد

ای صبوحی پس از این جای تو و میخانه