رخ و زلف و خط و خالت به گلستان ماند

بوسه ای از لب لعلت بروان می ارزد

بگشا غنچۀ لب را بنما بر همه کس

یک شکر خنده که با روح روان می ارزد

چه گلستان که به صد باغ جنان می ارزد

ای صبوحی پس از این جای تو و میخانه

زانکه خاکش بهمه کون و مکان می ارزد