رنگ را خواست که پاک از دم شمشیر کند

تکیه بر گوشۀ ابرو زده چشمت، آری

ترک، چون مست شود، دست به شمشیر کند

بی سبب خون من آن ابروی پیوسته نریخت

دیده ام خواب پریشانی و، هر کس شنود

بر سر زلف پریشان تو، تعبیر کند