هرگز نبود چون قد و بالای تو شمشاد

ریزد ز لب لعل سخنگوی تو، هر پنج

در دست غمت چند زنم ناله و فریاد

باز آی، که عشق تو مرا کند ز بنیاد

حور و ملک و آدمی و جن و پریزاد

هستند ز خدام سر کوی تو، هر پنج

ای خسرو خوبان، نظری کن سوی درویش