بنشین نظاره می کن تو عجایب خدا را

دم سخت گرم دارد که به جادوی و افسون

بزند گره بر آب او و ببندد او هوا را

به مبارکی و شادی چو نگار من درآید

چو جمال او بتابد چه بود جمال خوبان

که رخ چو آفتابش بکشد چراغ ها را

برو ای دل سبک رو به یمن به دلبر من