بستان ز من شرابی که قیامتست حقا

اگر آن میی که خوردی به سحر نبود گیرا

چه تفرج و تماشا که رسد ز جام اول

دومش نعوذبالله چه کنم صفت سوم را

غم و مصلحت نماند همه را فرود راند