بجهی چو آب چشمه ز درون سنگ خارا

غم و مصلحت نماند همه را فرود راند

پس از آن خدای داند که کجا کشد تماشا

تو اسیر بو و رنگی به مثال نقش سنگی

بده آن می رواقی هله ای کریم ساقی

چو چنان شوم بگویم سخن تو بی محابا

قدحی گران به من ده به غلام خویشتن ده