به گداز ماه منگر به گسستگی زهره

که به خون ماست تشنه که خداش یار بادا

تن ما به ماه ماند که ز عشق می گدازد

دل ما چو چنگ زهره که گسسته تار بادا

تو حلاوت غمش بین که یکش هزار بادا

چه عروسیست در جان که جهان ز عکس رویش

چو دو دست نوعروسان تر و پرنگار بادا