آن دلی را که به صد شیر و شکر پروردی

گستران بر سر او سایه احسان و رضا

این مقصر به دو صد رنج سزاوار شدست

لیک زان لطف بجز عفو و کرم نیست سزا

مچشانش پس از آن هر نفسی زهر جفا

تا تو برداشته ای دل ز من و مسکن من

بند بشکست و درآمد سوی من سیل بلا