تو شفایی چو بیایی خوش و رو بنمایی

مچشانش پس از آن هر نفسی زهر جفا

تا تو برداشته ای دل ز من و مسکن من

بند بشکست و درآمد سوی من سیل بلا

سپه رنج گریزند و نمایند قفا

به طبیبش چه حواله کنی ای آب حیات

از همان جا که رسد درد همان جاست دوا