کی شود زنده تنی که سر او گشت جدا

به طبیبش چه حواله کنی ای آب حیات

از همان جا که رسد درد همان جاست دوا

همه عالم چو تنند و تو سر و جان همه

ای تو سرچشمه حیوان و حیات همگان

جوی ما خشک شده ست آب از این سو بگشا

جز از این چند سخن در دل رنجور بماند