آینه زیر بغل زن چو ببینی زشتی

لته بر پای بپیچ و کژ و مژ کن سر و پا

زعفران بر رخ خود مال اگر مه رویی

روی خوب ار بنمایی بخوری زخم قفا

ور نه بدنام کنی آینه را ای مولا

تا که هشیاری و با خویش مدارا می کن

چونک سرمست شدی هر چه که بادا بادا