ور نه بدنام کنی آینه را ای مولا

زعفران بر رخ خود مال اگر مه رویی

روی خوب ار بنمایی بخوری زخم قفا

آینه زیر بغل زن چو ببینی زشتی

تا که هشیاری و با خویش مدارا می کن

چونک سرمست شدی هر چه که بادا بادا

ساغری چند بخور از کف ساقی وصال