زخمت رسد ز پریان گر باادب نباشی

هم پنج چشمه می دان پویان به سوی مرعی

هر چشمه را دو مشرف پنجاه میرابند

صورت به تو نمایند اندر زمان اجلا

کاین گونه شهره پریان تندند و بی محابا

تقدیر می فریبد تدبیر را که برجه

مکرش گلیم برده از صد هزار چون ما