خود تاسه می نگیرد از این مردگان تو را

باغی که برگ و شاخش گویا و زنده اند

باغی که جان ندارد آن نیست جان فزا

ای زنده زاده چونی از گند مردگان

هر دو جهان پر است ز حی حیات بخش

با جان پنج روزه قناعت مکن ز ما

جان ها شمار ذره معلق همی زنند