از لنگی تنست و ز چالاکی دلست

زیرا که دل سبک بود و چست و تیزپا

دل مصر می رود که به کشتیش وهم نیست

دل مکه می رود که نجوید مهاره را

کز تن نجست حق و ز دل جست آن وفا

اما کجاست آن تن همرنگ جان شده

آب و گلی شده ست بر ارواح پادشا