کز تن نجست حق و ز دل جست آن وفا

دل مصر می رود که به کشتیش وهم نیست

دل مکه می رود که نجوید مهاره را

از لنگی تنست و ز چالاکی دلست

اما کجاست آن تن همرنگ جان شده

آب و گلی شده ست بر ارواح پادشا

ارواح خیره مانده که این شوره خاک بین