پستان آب می خلد ایرا که دایه اوست

تا خاک های تشنه ز ما بر دهد گیا

بی دست و پاست خاک جگرگرم بهر آب

زین رو دوان دوان رود آن آب جوی ها

طفل نبات را طلبد دایه جا به جا

ما را ز شهر روح چنین جذب ها کشید

در صد هزار منزل تا عالم فنا